John Carpenter is vooral bekend als regisseur van horrorfilms. Christine, The Thing en The Fog zijn slechts enkele titels van zijn hand. Wat velen wellicht niet weten, is dat hij vaak ook zelf verantwoordelijk is voor de soundtrack. Halloween is een mooi voorbeeld. De titel Lost Themes is echter misleidend. Het gaat hier niet om thema’s die nooit eerder in zijn films zijn gebruikt. Het betreft hier composities die voortkomen uit recentelijke sessies in de studio met zijn zoon. Muziek voor films die nooit gemaakt zijn. Carpenter wil dat je er zelf de beelden bij bedenkt. Dat mogen bestaande films zijn, maar fantaseer er gerust je eigen beelden bij. Op de hoes kijkt hij ons vanuit het donker aan. Alsof hij zelf figureert in een van zijn meest griezelige producties. Opener Vortex doet denken aan The Sorcerer. Een film die mede dankzij de muziek van Tangerine Dream onsterfelijk is geworden. Door de combinatie van piano en keyboards verrassend fris. Tegelijkertijd ook de typische spanning bevattend, die typerend is voor het werk van Carpenter. Dankzij de dreigende en repeterende sequencers. Fallen en Night liggen in het verlengde hiervan, waarbij vooral het laatste nummer enorm spannend is door de subtiele dynamiek. Elders hoor je wat meer invloeden uit Pop en Rock terug. Net op het moment dat je denkt dat hij over het randje van kitsch dreigt te vallen, verrast hij je weer met enorm spannende intermezzo’s. Zoals bijvoorbeeld in Obsidian. Een van de hoogtepunten van de plaat is Purgatory. Startend met soundscapes die ons wat rust willen geven. Even de adrenaline laten zakken na een spannend moment. Gevolgd door een kort ogenblik van dreiging, waarna een repeterend thema de aftiteling begeleid. Hintend naar een vervolg.
