De Mens gaat ondertussen al ruim twintig jaar mee. Vooral in de jaren negentig worden ze wereldberoemd in Vlaanderen. Dankzij pakkende liedjes als En In Gent, Maandag en Wil Je Beroemd Zijn. Het leidt tot mooie optredens op zowel Marktrock als Rock Werchter. Als ze met Gorki door Nederland touren, worden ze uiteindelijk ook hier opgepikt. De laatste jaren zijn hun platen wat inwisselbaar geworden en loopt de belangstelling terug. Het zorgt ervoor dat al hun releases van de laatste tien jaar aan me voorbijgaan. Met Nooit Genoeg zijn ze ineens weer helemaal terug. Hun dertiende plaat getuigt namelijk van een enorme frisheid. Niet dat ze zichzelf helemaal opnieuw hebben uitgevonden, maar van een nieuw elan is zeker sprake. Pianist David Poltrock is ondertussen definitief toegetreden tot de groep. Vooral in de wat rustigere nummers, zorgt dat voor meer dynamiek. Ook de vocalen van Frank Vander Linden zijn enorm verrijkt. Soms is eenvoud en soberheid troef. Goed passend bij de hier en daar veel persoonlijker geworden teksten, die daardoor beter lijken te beklijven. Met als hoogtepunt Nooit Genoeg Van Jou. De Mens is volwassen geworden. Zonder alles van hun jeugd terzijde te schuiven. Ook hebben ze een aantal vrienden uitgenodigd om het te vieren. Sarah Bettens van K’s Choice zingt mee in Alsof We Belangrijk Zijn en Dez Mona helpt een handje met achtergrondvocalen in Haat Je Me Nog. Sowieso een nummer dat opvalt. Door de donkere signatuur en het feit dat de teksten half gesproken en half gezongen worden. Zeker na meerdere luisterbeurten, kun je eigenlijk maar een conclusie trekken. Nooit Genoeg is gewoon het beste album dat De Mens tot nu toe heeft gemaakt.
