De wegen van Ólafur Arnalds en Nils Frahm hebben zich in het verleden al vaker gekruist. Zo brengen ze drie jaar geleden al Stare uit en recentelijk de single Life Story. Ook zijn er op YouTube diverse filmpjes te zien waarin ze gezamenlijk al improviserend op een podium staan. In hun eigen composities maken ze ieder een net iets andere afweging in het vermengen van elektronika, klassieke muziek en piano. Als ze samenwerken overheerst meestal de Elektro. Zo ook op Loon. Tot stand gekomen tijdens een avond om samen de nieuwe synthesizers van Nils Frahm uit te proberen. Dit keer dus geen strijkers en geen subtiele melodielijnen op piano. Desondanks weten ze de typische sfeer die hun muziek kenmerkt ook met behulp van keyboards en synthesizers te vangen. Alsof ze het ritme van een bruisende stad die langzaam gaat slapen willen vangen in gedigitaliseerde klanken. In Wide Open zorgt een fijnzinnige sequence voor een melodielijn die qua klankkleur steeds subtiel aangepast wordt. In W wordt dit principe nog verder uitgewerkt. Het ritme van de synthesizer is dit keer iets donkerder. Wat dreigender ook. Bijna klinkend als een eerbetoon aan Edgar Froese van Tangerine Dream. Muziek van veertig jaar geleden, aangepast aan de moderne tijd en geproduceerd door muzikanten die een open vizier hebben als het gaat om de invloeden die ze in hun muziek verwerken. Als de beat zijn intrede doet, zelfs geschikt voor een dansvloer die bijna gaat sluiten. Het is dat Jon Hopkins‘ bijdrage aan Late Night Tales al is gereleased. Anders zou hij met terugwerkende kracht ongetwijfeld een nummer van Loon toevoegen aan zijn editie.
