De release van Interpol’s debuut Turn on The Bright Lights, was voor mij de reden om te starten met Luistertips. Het zorgt ervoor dat elke release van deze band met veel interesse gevolgd wordt. De laatste jaren wisten ze echter nooit meer die indruk achter te laten als in de beginjaren. De eerste drie albums stonden als een huis. Daarna werd het toch allemaal wat voorspelbaarder. Wellicht ook omdat je als luisteraar de lat steeds hoog legt en altijd maar die vergelijking maakt met dat prachtige debuut. Ondanks dat, zijn de verwachtingen als vanouds hooggespannen als ik start met de titeltrack die het bal opent op deze achtste plaat van Interpol. Vervolgens lijkt er hetzelfde te gebeuren als al die jaren geleden. De track This Mirror Weighs a Ton wakkert een bijna identiek enthousiasme bij me aan. Mocht ik Luistertips nog niet zijn gestart, dan zou dit het moment zijn. Voordat ik verder ga met de rest van het album, draait dit nummer op repeat. Een gitaar- en een baslijn. Ondergedompeld in effecten. Een beat die vanuit de verte langzaam naar de oppervlakte lijkt te komen. Waarna de vocalen van Paul Banks invallen. De baslijn is de rode draad van de song en drukt een aangename stempel op het geheel. Ik ben meteen overtuigd. Op het vervolg laat Interpol horen dat ze de kaders van de Post-Punk zoals we die van hen gewend zijn, aan het verkennen en aan het oprekken zijn. Door het toevoegen van experimentele soundscapes en effecten, maar ook door strijkers, blaasinstrumenten en extra percussie een subtiele plek te geven in de nummers. Een balans creërend tussen tekenen binnen de lijntjes en buiten de lijntjes. Met ruimte voor hun kenmerkend donkere subtiliteit. This Mirror Weighs A Ton is voor het eerst in jaren weer een plaat van Interpol waarvoor ik op het puntje van mijn stoel ga zitten. Met een titelnummer dat de kwaliteit van het debuut weet te overtreffen.