In 2008 weet Fleet Foxes me aangenaam te verrassen met muziek die het mooie van bands als Crosby, Stills, Nash and Young en The Beach Boys combineert met een vleugje Folk. Normaal gesproken ben ik geen groot fan van de eerder genoemde bands, maar in het geval van Fleet Foxes leidt het tot een verfrissend resultaat.
Lees meer
John Waite – 20110422
Als ik via de nieuwsbrief van De Pul verneem dat John Waite er op komt treden, zijn de kaarten snel gekocht. Dat John Waite al erg lang in Amerika verblijft, blijkt wel uit het feit dat hij deze avond aangekondigd dient te worden door een van zijn roadies. Als hij het podium op komt lopen, schudt hij enthousiast wat handen van het publiek.
Lees meer
Sleepingdog – With Our Heads In The Clouds
Soms hoor je muziek waar je zo van onder de indruk bent, dat je er stil van wordt. Liedjes waarvan je meteen weet dat je die op elk moment kunt beluisteren. Als je wat somberder gestemd bent. Op de momenten dat de zonneschijn je tegemoet komt. Als je behoefte hebt om van wonderschone muziek te genieten.
Lees meer
Record Store Day
Vandaag is het voor de derde keer Record Store Day. De dag dat de onafhankelijke platenzaken wereldwijd in de spotlights staan. Met exclusieve releases en op vele plekken ook speciale optredens. Nog nooit eerder ben ik er geweest. Voor mij is het bijna elk weekend Record Store Day. Een visioen van zich verdringende mensen bij platenbakken, zoals op de platenbeurzen, heeft me tot nu toe weerhouden.
Lees meer
Dark Dark Dark – Wild Go
Het blijft verbazingwekkend hoeveel nieuwe muziek ik al via Twitter heb ontdekt. Dit keer tipt een van mijn volgers de Amerikaanse band Dark Dark Dark. Als ik naar zijn site Apply Some Pressure ga, lees ik dat deze band uit Minneapolis vorig jaar al eens in een bijna lege zaal heeft opgetreden in Paradiso.
Lees meer
Low – C’mon
Eindelijk. Low is weer terug op het juiste muzikale pad door die klanken te creëren waar ze het beste in zijn. Trage voortslepende muziek, soms aanzwellend tot bombastische gitaarmuren, maar altijd opgevrolijkt met de wonderschone samenzang tussen Alan Sparhawk en Mimi Parker. Op hun laatste album experimenteerden ze met Elektro en waren er zelfs invloeden uit de Rock en de Reggae te ontwaren, maar met C’mon leveren ze de enige echte opvolger van The Great Destroyer op.
Lees meer
Amplifier – The Octopus
In een tijd waarin de populariteit binnen de popmuziek snel en vluchtig is en het vooral draait om het commercieel zo snel mogelijk cashen, gaat Amplifier haar eigen gang. Geen platenmaatschappij en gewoon in eigen beheer drie jaar lang werken aan het derde album, zodat ze precies kunnen doen waar ze zelf zin in hebben.
Lees meer
Padded Cell – Night Must Fall
Via Twitter word ik gewezen op een Dark Elektro Mixtape van John Foxx en Benge. Aftrappend met Japan weet deze mix meteen mijn aandacht te pakken. Bekende nummers van Ladytron en Cabaret Voltaire worden afgewisseld met bands waar ik nog nooit van heb gehoord. Een daarvan is Padded Cell. Met Word Of Mouth zijn ze een van de opvallende artiesten in het geheel.
Lees meer
Within Temptation – The Unforgiving
Al vanaf het debuut Enter groeit de populariteit van Within Temptation gestaag. Gefaseerd zie je de band muzikaal volwassen worden. Als eerste verdwijnen de grunts uit hun muziek en vervolgens worden de eerste aanvallen op de hitlijsten gedaan. In de basis blijven alle ingrediënten, die al vanaf het begin hun muziek typeren, steeds aanwezig.
Lees meer
Goose – 20110319
Een week voor aanvang besluit ik, op haar verzoek, nog kaartjes te kopen voor het concert van het Belgische Goose in The Mezz. Uiteindelijk blijkt het op de dag zelf helemaal uitverkocht te zijn. We hebben dus mazzel gehad. Als we het blaadje van The Mezz bekijken, zien we dat er geen voorprogramma is en dat Goose betiteld wordt als Daverende Elektro Rock.
Lees meer
