Low bestaat twintig jaar en viert dat met de release van hun tiende schijf. Verwacht geen uitgelaten feestje van hen die eigenhandig de Slowcore hebben uitgevonden. Na twee albums geëxperimenteerd te hebben met elektronika en afwijkende ritmes, begeven ze zich sinds C’mon weer op het oorspronkelijke muzikale pad. The Invisible Way zet die lijn voort, maar is in zijn geheel meer ingetogen. Dit komt vooral doordat Alan Sparhawk zich enorm inhoudt op de gitaar, om zo het beklemmende karakter van de klanken nog beter tot zijn recht te laten komen. Amethyst laat in een enkele compositie het wezen van de muziek van Low horen. Opgefleurd door verstilde aanslagen op piano. De wonderschone samenzang tussen Alan en Mimi Parker is wederom een belangrijk element, waarbij opvalt dat Mimi een wat prominentere rol heeft gekregen. Op vijf van de elf tracks neemt zij de lead vocalen voor haar rekening. Daarvan vallen Just Make It Stop en So Blue ietwat uit de toon door de relatief vrolijke setting. So Blue is daardoor zelfs ietwat saai te noemen. Afsluiter To Our Knees daarentegen past prima bij de overige composities. Slechts een keer wordt het knopje van de overdrive beroerd. In On My Own. Aanvankelijk start het nog rustig. In een wat sneller tempo laat Sparhawk zijn akoestische gitaar het ritme aangeven. Tot een prachtige break op overstuurde gitaar het tempo beduidend naar beneden schroeft. Nog maar eens demonstrerend hoe Slowcore vertolkt dient te worden. Alsof er negen nummers lang is toegewerkt naar dit ene hoogtepunt. Low doet dus precies wat we van ze mogen verwachten, maar voegt er een extra laagje van ingetogenheid aan toe. Of ze hiermee hun relatief kleine schare van bewonderaars uit zullen gaan breiden, valt te betwijfelen.
