Sigur Rós – Brennisteinn


Nog geen jaar na de release van Valtari komt Sigur Rós met een nieuwe EP. Brennisteinn. Als voorproefje op Kveiku dat op 17 juni zal verschijnen. Velen vinden hun vorige plaat dodelijk saai, omdat ze de kaders van de Post-Rock hebben ingewisseld voor structuren die regelrecht uit de Ambient lijken te komen. Door Sigur Rós in het hokje van de Post-Rock te positioneren, doe je de heren uit IJsland tekort. Toch zit er wel een kern van waarheid in. Met Valtari neemt Sigur Rós definitief afscheid van de klanken die Von en ( ) kenmerken. Afgaande op Brennisteinn lijkt het erop dat ze hun verleden weer omarmd hebben, om zichzelf vervolgens opnieuw uit te vinden. De titeltrack stuitert werkelijk de speakers uit. Startend met geluiden die klinken alsof een westerstorm de microfoon inblaast, waarna een overstuurd rondzingende bas de beukende drums aankondigt. De bas blijft in overdrive. Al gauw valt Jónsi in met het typerende geluid dat hij al jaren voortbrengt uit zijn gitaar. Nog steeds bespeeld met een strijkstok. De vocalen zijn ongekend melodieus. Ook na het rustige middenstuk, waarna er wordt toegewerkt naar een verslavend refrein. Het oudere werk vermengd met de wat vrolijkere tonen van Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust. De laatste minuut grijpt weer terug naar de Ambient zoals we die kennen van Valtari. Als dit de aankondiging is voor een nieuwe plaat van Sigur Rós, dan kunnen de verwachtingen alleen maar hooggespannen zijn. De EP bevat twee nummers die niet op de nieuwe plaat terecht zullen komen. Hryggjarsúla heeft veel weg van een instrumentale Remix van het titelnummer, terwijl Ofbirta aansluit bij de ingetogenheid van Valtari. 17 juni is in ieder geval, op grond van deze EP, nu al een datum om in de gaten te houden.

Plaats een reactie