Het genre van de Progressive Rock heeft nogal wat supergroepen voortgebracht. Emerson, Lake & Palmer, Transatlantic, Frost, Liquid Tension Experiment, U.K. en Asia. Om er maar eens een paar te noemen. Dit etiketje is vooral van toepassing als je een beetje bekend bent met de groepen binnen deze muziekstroming. Want als je nog nooit van John wetton of Bill Bruford hebt gehoord, dan zul je U.K. niet gauw als een supergroep bestempelen. In 2004 vormen John Mitchell van Arena, Pete Trewavas van Marillion, John Beck van It Bites en Chris Maitland van Porcupine Tree de band Kino. Samen werken ze aan het debuut Picture, dat een jaar later wordt uitgebracht. Een plaat die juist opvalt doordat ze bepaalde typerende onderdelen van het genre niet lijken te omarmen. Er staan geen composities op met een duur van een hele plaatkant. Het langste nummer duurt ‘slechts’ negen minuten. Ook de toepassing van vele tempo- en themawisselingen wordt geminimaliseerd, waardoor de kenmerkende complexiteit van de muziekstijl wat afgezwakt wordt. Alleen op Loser’s Day Parade en Holding On komen ze in de buurt van de klassieke Progressive Rock. De rest van de plaat kleurt redelijk buiten de lijntjes en zorgt voor compacte en vaak pakkende nummers. Leave a Light On komt daarbij het dichtste in de buurt van de Pop. Niet dat ze singles uitgebracht hebben, maar deze zou gemaakt kunnen zijn voor de hitlijsten. Of het kans zou hebben gemaakt? Waarschijnlijk niet. Met zes minuten duurt het te veel te lang en de ‘instrumental break’ bestaat uit zowel een solo op keyboards als een solo op gitaar. Desondanks levert het wel een lekker catchy nummer op van een ‘supergroep’ binnen het genre van de Progressive Rock.