Toegegeven. Het duurde even voordat Peter Hammill me bij de lurven wist te pakken. Als tiener was ik vooral geïnteresseerd in de Progressive Rock van Yes, Pink Floyd en Genesis. Hammill’s Van Der Graaf Generator was op dat moment te overweldigend. Daardoor verzuimde ik later om aan te haken op zijn soloplaten. Pas in 1998 kocht ik mijn eerste album van Peter Hammill. This. Wat volgde was een speurtocht naar zijn verleden. Zowel in Van Der Graaf Generator als solo. Als meer ervaren muziekliefhebber begreep ik op dat moment met terugwerkende kracht niet hoe ik al dat moois ooit aan me voorbij had kunnen laten gaan. Die intense vocalen en de enorme diversiteit van zijn muziek. Ik was verkocht. Al bijna dertig jaar is Peter Hammill ondertussen een belangrijke muzikale partner in mijn huiskamer, waarbij hij me nog steeds bij iedere release weet te verrassen. Met The Descent van From The Trees bijvoorbeeld. Maar ook met I Who Have Nothing afkomstig van In Translation. Een plaat gevuld met covers. Na vijf jaar is er nu Tears in Time. Bestaande uit 11 nummers die hij tussen 1991 en nu schreef, maar die nooit een plek kregen op een reguliere release. Een garantie voor diversiteit, waarbij Heavy Weather en Red Flags vooral refereren aan de periode waarin Hammill elementen van de Rock in zijn werk verwerkte. De rest van het materiaal klinkt alsof het recent is opgenomen, als je niet beter zou weten. Ondanks dat het ‘leftovers’ zijn, is Tears in Time een zeer aangename plaat. Peter Hammill lijkt te reflecteren op zijn leven. Zowel vanuit het nu als vanuit het verleden. Zonder melancholisch of dramatisch te worden. Al luisterend vraag je je met enige regelmaat af waarom bepaalde composities op de plank zijn blijven liggen.