Ze komen voor het eerst langs tijdens een muziekavond. Niemand heeft op dat moment de CD in zijn bezit, want die is nog niet gereleased. Gelukkig circuleren er op YouTube al diverse fimpjes van de dames. Na aanschaf word ik tijdens het reizen regelmatig geattendeerd op hun muziek en moet ik steeds even kijken wie het ook al weer zijn.
Lees meer
I.M. Gary Moore
Menigeen zal Gary Moore vooral kennen van de twee CD’s die hij in de jaren 90 uitbrengt als een ode aan de blues. Op zich geen slechte platen. Alleen jammer dat vooral het nummer Still Got The Blues veel aandacht krijgt, terwijl zijn snoeiharde solo’s in bijvoorbeeld Oh Pretty Woman mij meer aanspreken. Waar Gary Moore in de periode ervoor vooral bekend wordt vanwege zijn vingervlugheid op de hals van de gitaar, blinkt hij op Still Got The Blues en After Hours uit in subtiliteit.
Lees meer
Gazpacho – Missa Atropos
Ook al zie ik het Noorse Gazpacho tot drie keer toe optreden in het voorprogramma van Marillion, het leidt nooit tot de aanschaf van een van hun platen. Om een of andere reden beklijft hun muziek niet. Hun nieuwste album Missa Atropos is de eerste release bij Kscope, het label waar ook Porcupine Tree, Pineapple Thief en Anathema gehuisvest zijn.
Lees meer
IQ – The Wake
IQ blijft voor mij een van de vaandeldragers van de Progressive Rock. Behoudens de periode dat Peter Nicholls geen deel uitmaakt van de band, zijn eigenlijk alle albums kleine meesterwerkjes. Met The Wake uit 1985 heb ik echter nooit iets gehad. Toch het album dat door vele fans van IQ hoog staat aangeschreven. Alhoewel ik jaren terug de plaat blind koop, heb ik de digitale versie ervan nog steeds niet in bezit.
Lees meer
Lunatic Soul – II
Lunatic Soul, oftewel Mariusz Duda van het Poolse Riverside, heeft vorig jaar zijn tweede solo-CD uitgebracht. Waar Riverside Symfonische Rock van een stevige randje voorziet, doet Mariusz het op zijn eigen platen heel wat rustiger aan. De vocalen staan wat meer vooraan in de mix, waardoor de teksten centraler komen te staan. Mariusz behandelt de diverse aspecten en stadia van het leven na de dood.
Lees meer
Arno – 20110120
Een concert van Arno is alsof je in zijn stamcafé bent uitgenodigd om een feestje met hem te vieren. In het begin is hij nog een beetje stil en beduusd. Verrast vanwege het feit dat alle gasten tegelijkertijd arriveren. Daarna is hij de perfecte gastheer die voor goede muziek zorgt en tussendoor amusante verhalen vertelt.
Lees meer
Luc de Vos – 20110121
Met Gorki weet Luc de Vos in België al jaren grote zalen uit te verkopen. Ook trekken ze veel publiek als ze op de wat grotere festivals spelen. In Nederland wil het maar niet echt lukken en blijft de band veroordeeld tot de kleine zalen. Naast muzikant is Luc de Vos ook schrijver en columnist.
Lees meer
Agnes Obel – 20110116
Alhoewel haar plaat Philharmonics nog geen half jaar geleden is uitgebracht, verspreidt het nieuws van haar kwaliteiten als muzikant en als componist zich als een lopend vuurtje. Het zorgt ervoor dat al haar concerten in Nederland in no time uitverkocht zijn. Ook in The Mezz. Iets na half 9 komt Agnes Obel samen met Anne Ostsee het podium op.
Lees meer
White Lies – Ritual
Vanaf het begin heeft White Lies met vreemde kritieken te maken gehad. In de berichtgeving en de recensies gaat het na het uitkomen van To Lose My Life vooral over het kunstmatig gecreëerde imago van de bandleden, de clichématige teksten, het feit dat het allemaal doelbewust gehyped is en dat het voortborduurt op die maar voortdurende revival van de Post-Punk.
Lees meer
Swans – My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky
Je hebt van die bands die je steeds weer op je lijstje zet om nog eens te beluisteren. Dat geldt ook voor Swans. Deze band uit New York brengt in de loop der jaren een enorme hoeveelheid aan materiaal uit, om er vervolgens in 1997 mee te stoppen. In 2010 zijn ze weer terug met het album My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky.
Lees meer
