Na het bijna onheilspellende Apokalypsis brengt Chelseau Wolfe vorig jaar als tussendoortje een album uit met akoestische nummers. Illustrerend dat haar vocalen ook prima passen in een intiemere setting. Die ervaring heeft hoorbaar bijgedragen aan het resultaat dat Wolfe presenteert op haar nieuwe plaat Pain Is Beauty. Alsof ze doelbewust een wat luchtiger aspect van haar muziek wil combineren met de gitzwarte doom die typerend is voor haar eerdere releases.
Lees meer
David Sylvian – Do You Know Me Now
Alhoewel David Sylvian nog regelmatig interessant werk uitbrengt, is het toch al een hele poos wachten op een release waar hij zich weer eens toelegt op het maken van echte liedjes. Voorlopig moeten we het doen met Dead Bees On A Cake als laatste wapenfeit en de sporadische samenwerkingsverbanden die worden vastgelegd op verzamelaars.
Lees meer
Arno – 20130915
Twee jaar geleden heeft Arno voorafgaand aan het concert op Leffingeleuren iets te veel alcoholische versnaperingen tot zich genomen. Ondanks dat het concert er in het begin hoorbaar onder lijdt, weet hij uiteindelijk de goed gevulde tent toch tevreden achter te laten. Twee jaar later maakt Arno niet nog eens dezelfde fout. Opmerkelijk fris en energiek komt hij uit de startblokken.
Lees meer
Still Corners – 20130914
In 2011 debuteert Still Corners met Creatures Of An Hour. Aansluiting zoekend bij het genre van de Dream Pop. Vooral opvallend vanwege het overdadige gebruik van galm achter de vocalen van Tessa Murray. Samen met Greg Hughes de kern vormend van de band. Vooruitlopend op de nieuwe plaat wordt het nummer Fireflies uitgebracht. Deze track wordt door Pitchfork uitgeroepen tot Best New Track.
Lees meer
Goldfrapp – Tales Of Us
Dertien jaar geleden is Goldfrapp verantwoordelijk voor de beste release van dat jaar. Hun debuut Felt Mountain weet te overtuigen vanwege de prachtige vocalen van Alison Goldfrapp in combinatie met filmische elementen en spannende elektronika. Vervolgens worden via Black Cherry en Supernature vooral de dansbare elementen van hun muziek verkend, waardoor de afstand tot de klanken van de eerste plaat toeneemt.
Lees meer
Nine Inch Nails – Hesitation Marks
Ruim twintig jaar geleden zet Nine Inch Nails, oftewel Trent Reznor, zichzelf op de kaart met Pretty Hate Machine, The Downward Spiral en The Fragile. Industriële muziek met veel elektronika en sporadisch wat gitaren. Continu spannend en broeierig. In de jaren erna domineren de gitaren, waardoor de muziek wat minder uitdagend wordt. Sinds 2008 is het dan ook akelig stil als het om Nine Inch Nails gaat en richt Reznor zich vooral op het componeren van soundtracks.
Lees meer
Blackfield – IV
Blackfield begint ooit als een gezamenlijk project van Aviv Geffen en Steven Wilson. De laatste jaren heeft Wilson het te druk met zijn eigen zeer succesvolle solocarrière, waardoor Welcome To My DNA maar één compositie van zijn hand bevat. Deze vierde release is nog meer een plaat van Aviv Geffen geworden. Hij is verantwoordelijk voor alle composities.
Lees meer
Nadine Shah – Love Your Dum And Mad
Bij de platenzaak liggen wat tips voor me klaar. Een ervan is Love Your Dum And Mad van Nadine Shah. Veel tijd heb ik niet nodig om te bepalen of ik deze plaat mee ga nemen. Na amper een minuut opener Aching Bones gehoord te hebben, weet ik het al. Repetitieve aanslagen op de hals van de gitaar, in combinatie met eenvoudige drums en een simpel loopje op piano, trekken meteen de aandacht.
Lees meer
Julia Holter – Loud City Song
Op Tragedy laat de Amerikaanse zangeres Julia Holter horen dat ze graag elementen van Ambient, Klassiek en Elektro samensmeed tot Avantgarde met een hoofdletter A. Opvolger Ekstasis bevat dezelfde aspecten, maar legt vooral de nadruk op dromerige intensiteit. Loud City Song is haar derde album in drie jaar. Waar ze haar eerste twee platen in de huiskamer opneemt, kan ze op deze nieuwste release voor het eerst gebruikmaken van een professionele studio.
Lees meer
White Lies – Big TV
Big TV is het derde album van White Lies. In 2009 maakt deze band uit Londen een verpletterende indruk met debuut To Lose My Life. Opvolger Ritual klinkt niet onaardig, maar door de introductie van synthesizers en nog meer bombast is het even wennen. Met Big TV lijken de heren het concept van de tweede plaat verder geperfectioneerd te hebben, zonder helemaal afscheid te nemen van de invloeden uit de jaren tachtig.
Lees meer