Twee jaar geleden voorspel ik The Boxer Rebellion een grootse toekomst naar aanleiding van de release van het derde album The Cold Still. Ongetwijfeld zal de fanschare vergroot zijn, maar een echte doorbraak blijft uit. Of opvolger Promises het uiteindelijk voor elkaar zal krijgen, is maar de vraag. De heren hebben wel wat concessies gedaan. Lees meer
King Creosote & Jon Hopkins – Diamond Mine
Waar Jon Hopkins op Insides vooral de wat rustigere kanten van de Elektro verkent, kiest hij op het recente Immunity voor een wat stevigere aanpak. De titeltrack van die plaat valt extra op door zijn ingetogenheid en de additionele vocalen van de Schotse Singer-songwriter King Creosote. Het blijkt niet de eerste keer te zijn dat de heren samenwerken. Lees meer
James LaBrie – Impermanent Resonance
Alhoewel James LaBrie al ruim 20 jaar actief is als zanger van Dream Theater, brengt hij regelmatig eigen werk uit. In eerste instantie als Mullmuzzler. Impermanent Resonance is alweer de derde plaat onder zijn eigen naam. Een van de stabiele factoren bij deze uitstapjes is Matt Guillory. Hij is niet alleen verantwoordelijk voor de keyboards, maar heeft ook een flinke vinger in de pap als het gaat om het schrijven van het materiaal. Lees meer
Peter Gabriel – And I’ll Scratch Yours
Drie jaar geleden brengt Peter Gabriel Scratch My Back uit. Op deze plaat vertolkt hij nummers van anderen en voorziet die van een klassiek arrangement. De bedoeling is om daarna de rollen om te draaien en om die anderen te vragen een nummer van Gabriel van een nieuwe interpretatie te voorzien. Het resultaat is vastgelegd op And I’ll Scratch Yours. Lees meer
Chesea Wolfe – Pain Is Beauty
Na het bijna onheilspellende Apokalypsis brengt Chelseau Wolfe vorig jaar als tussendoortje een album uit met akoestische nummers. Illustrerend dat haar vocalen ook prima passen in een intiemere setting. Die ervaring heeft hoorbaar bijgedragen aan het resultaat dat Wolfe presenteert op haar nieuwe plaat Pain Is Beauty. Alsof ze doelbewust een wat luchtiger aspect van haar muziek wil combineren met de gitzwarte doom die typerend is voor haar eerdere releases. Lees meer
David Sylvian – Do You Know Me Now
Alhoewel David Sylvian nog regelmatig interessant werk uitbrengt, is het toch al een hele poos wachten op een release waar hij zich weer eens toelegt op het maken van echte liedjes. Voorlopig moeten we het doen met Dead Bees On A Cake als laatste wapenfeit en de sporadische samenwerkingsverbanden die worden vastgelegd op verzamelaars. Lees meer
Arno – 20130915
Twee jaar geleden heeft Arno voorafgaand aan het concert op Leffingeleuren iets te veel alcoholische versnaperingen tot zich genomen. Ondanks dat het concert er in het begin hoorbaar onder lijdt, weet hij uiteindelijk de goed gevulde tent toch tevreden achter te laten. Twee jaar later maakt Arno niet nog eens dezelfde fout. Opmerkelijk fris en energiek komt hij uit de startblokken. Lees meer
Still Corners – 20130914
In 2011 debuteert Still Corners met Creatures Of An Hour. Aansluiting zoekend bij het genre van de Dream Pop. Vooral opvallend vanwege het overdadige gebruik van galm achter de vocalen van Tessa Murray. Samen met Greg Hughes de kern vormend van de band. Vooruitlopend op de nieuwe plaat wordt het nummer Fireflies uitgebracht. Deze track wordt door Pitchfork uitgeroepen tot Best New Track. Lees meer
Goldfrapp – Tales Of Us
Dertien jaar geleden is Goldfrapp verantwoordelijk voor de beste release van dat jaar. Hun debuut Felt Mountain weet te overtuigen vanwege de prachtige vocalen van Alison Goldfrapp in combinatie met filmische elementen en spannende elektronika. Vervolgens worden via Black Cherry en Supernature vooral de dansbare elementen van hun muziek verkend, waardoor de afstand tot de klanken van de eerste plaat toeneemt. Lees meer
Nine Inch Nails – Hesitation Marks
Ruim twintig jaar geleden zet Nine Inch Nails, oftewel Trent Reznor, zichzelf op de kaart met Pretty Hate Machine, The Downward Spiral en The Fragile. Industriële muziek met veel elektronika en sporadisch wat gitaren. Continu spannend en broeierig. In de jaren erna domineren de gitaren, waardoor de muziek wat minder uitdagend wordt. Sinds 2008 is het dan ook akelig stil als het om Nine Inch Nails gaat en richt Reznor zich vooral op het componeren van soundtracks. Lees meer