The White Birch. Een band uit Noorwegen die na vier releases besluit om uit elkaar te gaan. Alweer bijna tien jaar geleden. Frontman Ola Fløttum blijft echter muziek maken, zonder ermee naar buiten te treden. Begin dit jaar brengt hij ineens The Weight Of Spring uit. Alhoewel het meer een solo-album is, toch uitgebracht als The White Birch.
Lees meer
Low – No Comprende
Low is nog steeds verantwoordelijk voor het meest indrukwekkende concert dat ik ooit heb meegemaakt. In de Catharinakerk te Eindhoven tijdens Three Nights In Heaven. De versie van When I Go Deaf die ik daar gehoord heb, gaat werkelijk door merg en been. Ik volg de band uit Duluth al jaren. Vanaf het moment dat ik het nummer Words op de radio hoor, ben ik verkocht en wordt het debuut I Could Live In Hope aangeschaft.
Lees meer
House Of Wolves – Daughter Of The Sea
House Of Wolves is het muzikale project van Rey Villalobos. Een singer-songwriter uit Californië. Hij is aan deze naam gekomen door zijn achternaam vanuit het Spaans te vertalen naar het Engels. Vier jaar geleden debuteert hij met Fold In The Wind. Vooral in Europa wordt de plaat opgepikt, waardoor hij hier veel van zijn tijd doorbrengt om op te kunnen treden.
Lees meer
Felt – The Splendour Of Fear
Op het album Hand Cannot Erase van Steven Wilson vertelt de hoofdpersoon dat ze in haar jeugd luistert naar mixtapes met muziek van Dead Can Dance, This Mortal Coil en Felt. Ondanks dat ik het label 4AD al jaren goed in de gaten houd, zegt laatstgenoemde band mij niets. Aangezien Wilson de moeite neemt om Felt te noemen, ga ik ervan uit dat deze band uit Birmingham de moeite waard is om eens te gaan beluisteren.
Lees meer
Wovenhand – 20140921
David Eugene Edwards. Voorheen de zanger van 16 Horsepower. Ondertussen al meer dan tien jaar actief met Wovenhand. In al die jaren is de muziek langzaam maar zeker geëvolueerd van Americana naar een wat zwaardere variant. Met als hoogtepunt het dit jaar uitgebrachte Refractory Obdurate. Post-Punk, Americana en Folk. Aangevuld met snoeiharde Rock. Op Leffingeleuren maakt de band vanaf de opener Hiss meteen duidelijk uit welk vaatje er deze avond getapt wordt.
Lees meer
The Antlers – Familiars
Het ziet er naar uit dat ik in omgekeerde volgorde kennis ga maken met de muziek van The Antlers. Familiars betekent voor mij de eerste muzikale ontmoeting met deze band uit Brooklyn. Het blijkt al hun vijfde album te zijn. Uitgebracht in juni. Prima passend bij het nog maar net gestarte jaargetijde. De pracht en praal van bomen die langzaam maar zeker verkleuren.
Lees meer
Wovenhand – Refractory Obdurate
David Eugene Edwards. Voorheen de zanger van 16 Horsepower. Ondertussen al weer meer dan tien jaar actief met Wovenhand. De enige man die het voor elkaar krijgt om mij naar teksten te laten luisteren met een hoog religieus gehalte. Niet dat ik dat meteen in de gaten heb, omdat de lyrics uiteindelijk pas in tweede instantie bij me binnenkomen.
Lees meer
EMA – The Future’s Void
EMA, oftewel Erika M. Anderson, verrast me drie jaar geleden. Zowel met haar optreden op Leffingeleuren als met haar plaat Past Life Martyred Saints. Een ruwe diamant die nog voor het slijpproces in de etalage ligt. Niet altijd even makkelijk te doorgronden, maar immer intrigerend. Op The Future’s Void heeft EMA ervoor gekozen om de nummers hier en daar wat glad te strijken alvorens ze te presenteren.
Lees meer
The War On Drugs – Lost In The Dream
Bij de eerste klanken is het al overduidelijk. De derde release van The War On Drugs is een juweeltje geworden. Al is het alleen maar vanwege de eerste negen minuten. Under The Pressure zet je meteen op het puntje van je stoel. Alsof Adam Granduciel tijdens het schrijven van deze compositie zowel naar China Crisis, The Cure als The Waterboys heeft geluisterd, waarbij hij de separate puzzlestukjes een plek geeft in zijn eigen muzikale universum.
Lees meer
Lost In The Trees – Past Life
Met A Church To Fit Our Needs verovert Lost In The Trees drie jaar geleden een plek in heel wat jaarlijstjes. Een plaat vol dramatiek. Een muzikaal eresaluut van zanger Ari Picker aan zijn moeder nadat ze een aantal jaren eerder zelfmoord heeft gepleegd. Opvolger Past Life lijkt vooral te illustreren dat Picker dit hoofdstuk in zijn leven heeft afgesloten en vol goede moed naar de toekomst kijkt.
Lees meer
