Ik herinner het me nog goed. Mijn eerste zakenreis. Voor het eerst een lange periode van huis. Omdat het qua kosten voordeliger is om wat eerder te vertrekken, gebruik ik die extra dagen om de stad Turijn te verkennen. Slechts mijn Walkman houdt me gezelschap. Vlak voor ik vertrek, heb ik wat bandjes bij elkaar gezocht.
Lees meer
Chickenfoot – Chickenfoot
Stop maar met dat eindeloze wachten op de nieuwe plaat van Van Halen. Deze is zojuist uitgebracht door Chickenfoot. Kan die band tippen aan Van Halen? Geen enkel probleem. Laat dat maar aan Sammy Hagar, Joe Satriani, Chad Smith en Michael Anthony over. Sammy Hagar was tenslotte niet voor niets van 1985 tot 1996 en van 2003 tot 2005 de zanger van Van Halen.
Lees meer
Wolfsheim – Spectators
De laatste weken luister ik weer opvallend veel naar Wolfsheim. Het ontdekken van deze Duitse band was aan het eind van de vorige eeuw een aangename verrassing voor me. Terwijl ik zat te kijken naar een registratie van het Bizarre Festival bij Rockpalast wordt Wolfsheim aangekondigd. Het verrassende aan hun optreden is de extra muzikale begeleiding door een strijkkwartet, inclusief cello.
Lees meer
Pink Floyd – The Final Cut
Overal waar je kijkt, zie je op dit moment rode klaprozen. Poppies. Het is prachtig om ze zo in het wild te zien groeien, vaak op de meest vreemde plaatsen. Sinds de Canadees John McCrae op het slagveld in 1915 het gedicht In Flanders Fields schreef, is deze bloem het symbool geworden van de herdenking der gevallenen tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Lees meer
Camera Obscura – My Maudlin Career
Ik houd niet van hiep-hiep-hoera muziek. Nummers als Fascination van Alphabeat hebben op mij zelfs een averechts effect. Gelukkig zijn er ook alternatieven beschikbaar, die me wel vrolijk stemmen. Een van mijn favorieten in dit genre is toch wel What A Beautiful Day van The Levellers. Camera Obscura is niet met hen te vergelijken, maar de muziek van deze band uit Schotland heeft wel hetzelfde effect op me.
Lees meer
IQ – Frequency
Waar Marillion geniale albums afwisselt met gigantische zeperds, blijft IQ al jarenlang gewoon kwaliteit afleveren. Geef de mensen wat ze willen te vreten, zeggen ze wel eens. Deze band weet precies wat de fans willen, en dus krijgen ze dat. IQ blijft wat mij betreft de onbetwiste vaandeldrager van de soms zo verguisde Progressive Rock.
Lees meer
Bat For Lashes – Two Suns
Tijdens de eerste luisterbeurt van een nieuwe plaat gaan velen er vaak zappend doorheen. Als Natasha Khan op Two Suns het nummer Glass inzet, zal echter bij menigeen de doorspoelknop onberoerd blijven. Je wordt namelijk meteen gevangen door haar vocalen en door de spanning die in de compositie zit. Two Suns is Khan’s tweede album en de opvolger van Fur And Gold uit 2006.
Lees meer
Soap And Skin – Lovetune For Vacuum
Neem de strot van Sinéad O’Connor. Voeg daar een Björkiaans accent aan toe en plaats het in een spannend arrangement zoals Patrick Wolf die op zijn tweede plaat wist neer te zetten. Vermeng dit hier en daar met een vleugje bombastiek van This Mortal Coil en vraag vervolgens aan Michael Nyman om de muziek te voorzien van een fundament.
Lees meer
The Call – Into The Woods
Ken jij The Call niet? Terugkomend van het optreden van Sivert Høyem, wordt het bijna gezegd alsof er water in brand staat. En dat allemaal omdat ik vraag naar de herkomst van datgene wat er op dat moment uit de speakers komt. Nee. Ik ken The Call niet. Nooit van gehoord. Daarom is het zo leuk om muzikale ervaringen uit te wisselen.
Lees meer
Tangerine Dream – Encore
Het is windstil. In de verte hoor ik het gezoem van de snelweg. Het geluid doet me denken aan het album Encore van Tangerine Dream. Het intro van Cherokee Lane. Deze Duitse band valt me als tiener op, vanwege de combinatie van synthesizers, gitaren, sequencers en mellotron. Dat laatste instrument is een keyboard, waarbij de klanken geproduceerd worden door middel van op magneetbanden opgenomen geluidsfragmenten.
Lees meer
