In 2004 is het optreden van Sophia voor mij het hoogtepunt van Rock Werchter. Drie jaar later komt de band naar De Effenaar in Eindhoven, ter promotie van het album Technology Won’t Save Us. Het wordt een deceptie van ongekende omvang. Tijdens de toegift stapt Robin Proper-Sheppard kwaad en nukkig van het podium. Te veel geroezemoes op de achtergrond.
Lees meer
Depeche Mode – Sounds Of The Universe
Als je in deze tijd van zowel legaal als illegaal downloaden nog albums wilt verkopen, moet je met iets bijzonders komen. Terwijl ik de doos uitpak die zojuist uit Engeland is aangekomen, constateer ik dat Depeche Mode die boodschap goed heeft begrepen. De fraai vormgegeven, gelimiteerde box van hun nieuwe album bevat – naast de reguliere release – twee boeken.
Lees meer
Marillion – Misplaced Childhood
Het is 1989. Ik heb net mijn rijbewijs. Om wat ervaring op te doen, mag ik regelmatig de auto van mijn schoonvader lenen. Autorijden is dan nog leuk. Als het om het beluisteren van de muziek gaat, wordt elke trip tot in de puntjes voorbereid. Dit keer neem ik Misplaced Childhood van Marillion mee.
Lees meer
Fever Ray – Fever Ray
In eerste instantie gaat er bij mij geen belletje rinkelen als ik op de lijst van nieuwe releases Fever Ray zie staan. Het blijkt een solo-album van Karin Dreijer Andersson te zijn. De zangeres van The Knife. Aangezien deze Zweedse band in 2006 op de tweede plaats van mijn Top 10 belandt met het album Silent Shout, besluit ik de plaat zonder te beluisteren mee te nemen.
Lees meer
White Lies – To Lose My Life
Bij binnenkomst valt me meteen de muziek op. Klinkt goed. Duidelijk hoorbaar zijn de invloeden uit de jaren tachtig. Het lijkt wel alsof Editors samen met The Killers een bezoekje brengen aan Echo And The Bunnymen. To Lose My Life Or To Lose My Love, vraagt de zanger zich af. Met Let’s Grow Old Together And Die At The Same Time, weet hij de keuze te vermijden.
Lees meer
Miles Davis – Kind Of Blue
Met Jazz heeft hij niks. Jazz-Funk en Jazz-Rock zijn veel interessanter dan al dat gefreak op de vierkante millimeter met vaak ellenlange solo’s. Tot aan dat moment zijn definitie van Jazz. Miles Davis kent hij van Doo-Bop. Aangezien dit album niet echt indruk maakt, is dat voor hem geen trigger om zich verder te verdiepen in de muziek van de trompettist.
Lees meer
Steven Wilson – Insurgentes
Steven Wilson heeft zijn eerste soloplaat uitgebracht. Het lijkt wel alsof hij hiermee teruggaat naar de beginperiode van Porcupine Tree. In die tijd werkt hij ook altijd alleen en maakt hij, net als op Insurgentes, gebruik van studio-muzikanten. In de loop der jaren, mede ook doordat hij frequenter gaat touren, verzamelt hij echter een vaste band om zich heen.
Lees meer
Joe Satriani – Surfing with The Alien
Normaal gesproken ben ik niet zo dol op gitaristen die me wanhopig willen laten horen hoeveel noten ze in een seconde kunnen spelen, door driftig iedere vierkante millimeter van de gitaar te gebruiken. Surfing With The Alien van Joe Satriani is een ander verhaal. Subtiliteit en virtuositeit zijn op Surfing With The Alien prima in balans.
Lees meer
