Alhoewel ik tot nu toe blind al hun albums koop, weet ik diep van binnen dat het nooit meer zo mooi zal worden als het indrukwekkende debuut A Certain Trigger. Een topper gedurende het hoogtepunt van de revival van de Post-Punk en de New Wave, waarmee de band uit Newcastle zich meteen op de kaart zet. Lees meer

Elegies To Lessons learn wordt hun donkere plaat genoemd. De vervolmaking van de sound die ze introduceren op Progress Reform. Opvolger He Who Saw The Deep is de toverbal met meerdere laagjes, waardoor de liedjes iets gemakkelijker in het gehoor lijken te liggen. The Shallows zal herinnerd worden als het album waar iLiKETRAiNS de elektronika introduceert. Lees meer

De hoogtijdagen van Simple Minds liggen tussen 1980 en 1983. Een periode waarin de band vijf albums uitbrengt. Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die vinden dat hun bloeiperiode pas daarna aanvangt, maar dat heeft te maken met naar welke versie van de Simple Minds je het liefst luistert. In het begin zijn ze zoekend, waardoor de eerste twee albums uit 1979 nog wat onevenwichtig klinken. Lees meer

Het is 1980. Elke vrijdagmiddag word ik door mijn oudere buurjongen uitgenodigd om zijn nieuwe aanwinsten op vinyl te komen beluisteren. Hij werkt als D.J. in een kroeg en komt wekelijks met een flink pakket aan singles en LP’s thuis. Zo neem ik de eerste schreden op mijn muzikale ontdekkingsreis die sindsdien nog steeds voortduurt. Lees meer

Na het wisselvallige en nog stuurloze debuutalbum Strange House releasen The Horrors in 2009 Primary Colours. Het betekent een voorzichtige doorbraak naar een wat groter publiek. Vorige week is hun derde plaat Skying uitgekomen, waarmee ze laten zien een volgende stap te willen zetten in hun ontwikkeling als band. Met aftrap Changing The Rain wordt meteen de toon gezet. Lees meer

Via Twitter word ik gewezen op een Dark Elektro Mixtape van John Foxx en Benge. Aftrappend met Japan weet deze mix meteen mijn aandacht te pakken. Bekende nummers van Ladytron en Cabaret Voltaire worden afgewisseld met bands waar ik nog nooit van heb gehoord. Een daarvan is Padded Cell. Met Word Of Mouth zijn ze een van de opvallende artiesten in het geheel. Lees meer

Twee jaar geleden ben ik nog verontwaardigd over het feit dat het tweede album van The Boxer Rebellion slechts als download te verkrijgen is. Fysieke exemplaren worden alleen na optredens aangeboden. Gelukkig wordt die fout een half jaar later rechtgezet en krijg ik alsnog de gelegenheid om het prachtige Union aan te schaffen. Nu is er opvolger The Cold Still. Lees meer

Dankzij de mixtape van Blackest Ever Black ontdek ik, dertig jaar na dato, alsnog de Britse band The Lines. In de overkill aan releases in het genre van de Post-Punk is deze groep waarschijnlijk in die tijd aan mijn aandacht ontsnapt. Onterecht. Hun muziek past namelijk helemaal in het rijtje van andere obscure bands die ik dan ontdek. Lees meer

Vanaf het begin heeft White Lies met vreemde kritieken te maken gehad. In de berichtgeving en de recensies gaat het na het uitkomen van To Lose My Life vooral over het kunstmatig gecreëerde imago van de bandleden, de clichématige teksten, het feit dat het allemaal doelbewust gehyped is en dat het voortborduurt op die maar voortdurende revival van de Post-Punk. Lees meer