Sinds de release van Psyence Fiction is er nogal wat veranderd bij Unkle. Zo pakt D.J. Shadow niet lang na dit debuut zijn biezen en blijkt in de jaren erna James Lavelle de enige stabiele factor in de band te zijn. Op opvolger Never Never Land wordt dit alles nog betrekkelijk goed gecamoufleerd, maar daarna gaat de kwaliteit van het gebodene met rasse schreden naar beneden.
Lees meer
Mick Karn Appeal
Nee. Dit is geen In Memoriam. Hopelijk hoeft het ook niet zo ver te komen. Wel verneem ik, via de Dutch Progressive Rock Page, dat Mick Karn een vergevorderd stadium van kanker heeft. Echt positief klinkt dat dus niet. Op zijn site worden bezoekers om een donatie gevraagd. Een andere manier om hem te steunen, kan via het kopen van zijn platen.
Lees meer
Band Of Horses – Infinite Arms
De band die in 2007 het beste album van het jaar oplevert, is na drie jaar afwezigheid weer terug met Infinite Arms. Helaas is Band Of Horses een kant op gegaan, die niet iedereen zal bevallen. Waar ze in 2006 in galop debuteren met Everything All The Time, zijn er op opvolger Cease To Begin al heel veel momenten in draf te constateren.
Lees meer
Apparatjik – 4 Can Keep A Secret If 3 Of Them Are Dead
Via Teletekst word ik gewezen op het nieuws dat de bassist van Coldplay, de toetsenist van Aha en de zanger van Mew gezamenlijk gestart zijn met Apparatjik. De Zweedse songwriter en producer Martin Terefe maakt het kwartet compleet. Voor nu zijn er op de website alvast gratis drie nummers te downloaden. Nadat ik het geheel heb toegevoegd aan iTunes, valt me op dat als genre de term ‘strange’ wordt gebruikt.
Lees meer
Frames – Mosaik
Als ik na een paar weken afwezigheid een bezoek breng aan de platenzaak, krijg ik meteen wat tips betreffende nieuwe releases die ik vooral even zou moeten beluisteren. Terwijl ik de stapel aan het doorploegen ben, legt hij er nog een plaat bij. The Frames? Dat is toch die Ierse band die Folk en Rock overgieten met een sausje Country?
Lees meer
Kashmir – 20100519
Voorprogramma’s. Ik heb er niet zo heel veel mee. Meestal klinkt er pas applaus als het laatste nummer wordt aangekondigd. Vaak past de stijl totaal niet bij de muziek van de hoofdact. Bovendien betreft het vaak bandjes die het niveau van het oefenhok nauwelijks ontgroeid zijn. Die visie moet ik na gisteren drastisch herzien.
Lees meer
Deftones – Diamond Eyes
Keiharde metalen, beukende gitaren en zanger Chino Moreno die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt. Dat zijn zo’n beetje de kenmerken van Deftones. Tot nu toe lijkt het op de albums van deze Amerikaanse band allemaal net niet te kloppen. Adrenaline bevat een aantal geweldige songs, maar de productie zorgt ervoor dat de gitaren te ver naar de achtergrond worden gedrukt.
Lees meer
Jónsi – Go
Jón Þór Birgisson, oftewel Jónsi, is vooral bekend als de zanger van de IJslandse band Sigur Rós. Sferische Post-Rock. Langgerekte nummers. Melancholiek, maar altijd magistraal. Vonlenksa als taal. Dat zijn toch wel de begrippen die het oudere werk van deze band kenmerken. Met hun laatste album Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust wordt een iets optimistischere toon neergezet, met hier en daar wat kortere nummers.
Lees meer
John Foxx – Metatronic
Dertig jaar na de release van zijn eerste album komt John Foxx met een compilatie die zijn gehele loopbaan treffend samenvat. Met Metamatic maakt hij in 1980 een statement dat perfect past in de tijd waarin de synthese van Pop, Wave en Elektro zijn hoogtijdagen beleeft. Het leidt tot elektronische muziek waarin analoge synthesizers en drumcomputers de boventoon voeren.
Lees meer
James – The Night Before
De hoes van Seven valt me bij binnenkomst meteen op. Reden genoeg om het album te gaan beluisteren. Niet lang daarna verlaat ik met het vierde album van het Britse James de winkel. In de jaren erna blijf ik deze band uit Manchester met veel interesse volgen. Helaas nemen ze in 2001, na vijftien jaar ploeteren, afscheid met Pleased To Meet You.
Lees meer
