Active Child uit Amerika is eigenlijk Patrick James Grossi. Vanaf het moment dat ik de single Hangin On hoor, word ik gegrepen door de falsetto stem van deze voormalige koorknaap. Het debuutalbum You Are All I See is daarna gauw besteld. Als ik de plaat opzet en vervolgens het titelnummer door de speakers laat schallen, wordt meteen duidelijk waar het bij deze release om draait. Lees meer

M83, oftewel Anthony Gonzalez uit Frankrijk, lijkt met Hurry Up We’re Dreaming in een klap alle vorige albums te willen overtreffen door de bekende elementen uit het klankenspectrum onder te dompelen in een episch bad. Een plaat gevuld met combinaties van atmosferische muziek, Elektro en Synthesizer Pop. Voeg daar nog wat hoogdravende muren van geluid aan toe, die soms bijna neigen naar de Shoegaze, en je krijgt een beetje een idee van wat deze dubbelaar te bieden heeft. Lees meer

Om een goede plek te hebben voor het optreden van Austra, ga ik op tijd naar zaal De Zwerver tijdens Leffingeleuren en val in het staartje van het concert van EMA, oftewel Erika M. Anderson uit South Dakota. Als ik binnenkom, is ze net met California begonnen. Een broeierig lied dat opgenomen lijkt te zijn in een koude kelder, waarin ze haar heimwee naar haar geboorteplaats beschrijft door haar huidige woonplaats af te kraken. Lees meer

Om eerlijk te zijn, verwachtte ik er niet veel van. Weer een hype vanuit Engeland die over the top gepromoot wordt. Dat kan niet anders dan tegenvallen. Totdat een aantal muziekliefhebbers op Twitter lovend over The Vaccines beginnen te schrijven. Als ik vervolgens een registratie van hun optreden op Glastonbury zie, ben ik alsnog overtuigd. Lees meer

Soms hoor je muziek waar je zo van onder de indruk bent, dat je er stil van wordt. Liedjes waarvan je meteen weet dat je die op elk moment kunt beluisteren. Als je wat somberder gestemd bent. Op de momenten dat de zonneschijn je tegemoet komt. Als je behoefte hebt om van wonderschone muziek te genieten. Lees meer

Het blijft verbazingwekkend hoeveel nieuwe muziek ik al via Twitter heb ontdekt. Dit keer tipt een van mijn volgers de Amerikaanse band Dark Dark Dark. Als ik naar zijn site Apply Some Pressure ga, lees ik dat deze band uit Minneapolis vorig jaar al eens in een bijna lege zaal heeft opgetreden in Paradiso. Lees meer

Eindelijk. Low is weer terug op het juiste muzikale pad door die klanken te creëren waar ze het beste in zijn. Trage voortslepende muziek, soms aanzwellend tot bombastische gitaarmuren, maar altijd opgevrolijkt met de wonderschone samenzang tussen Alan Sparhawk en Mimi Parker. Op hun laatste album experimenteerden ze met Elektro en waren er zelfs invloeden uit de Rock en de Reggae te ontwaren, maar met C’mon leveren ze de enige echte opvolger van The Great Destroyer op. Lees meer

Als de video van Elbow’s Lippy Kids wordt vrijgegeven, als teaser voor de op handen zijnde release van Build A Rocket Boys, kan er niet anders geconcludeerd worden dan dat er weer een hele mooie plaat aan zit te komen. Nu ik de tijd heb genomen om deze nieuwe release van de band uit Manchester enigszins tot me door te laten dringen, blijkt dat ik het slechts gedeeltelijk met die eerdere constatering eens ben. Lees meer