Na een overweldigend debuut wordt er door de pers vaak gesproken over het moeilijke tweede album. Daar heeft The XX met Coexist geen last van. De intrigerende, minimalistische muziek met de onderkoelde zang van Romy Madly Croft en Oliver Sim, aangevuld met de subtiele keyboards, samples en beats van Jamie Smith, is volwassen geworden. Lees meer
Wild Nothing – Nocturne
Dream Pop is in. Hoe verklaar je anders de vele releases dit jaar, die met dit etiketje bestempeld worden. Alhoewel voor velen de term vooral symbool staat voor slaapverwekkende toestanden, zijn er de afgelopen maanden al een aantal pareltjes verschenen die het genre met verve in de etalage zetten. The Slideshow Effect van Memoryhouse is een mooi voorbeeld. Lees meer
Kimbra – Vows
Dat er ook in de popmuziek nog best ruimte is voor innovativiteit, zonder de charts helemaal uit het oog te verliezen, bewijst het debuut van Kimbra. Deze Nieuw-Zeelandse wordt in eerste instantie vooral bekend als het meisje dat zowel de clip als de single van Gotye’s Somebody I Used To Know opfleurt. Je zou kunnen concluderen dat ze liftend op dat succes het nu zelf probeert. Lees meer
Bloc Party – Four
Wat zijn we in 2005 met zijn allen enthousiast over het debuut Silent Alarm van Bloc Party. Verfrissende Post-Punk die doet denken aan de hoogtijdagen van Gang Of Four. Op opvolger Weekend In The City wordt de onstuimigheid van het debuut iets beteugeld, maar wel volwassen. Vervolgens slaan ze de plank goed mis met Intimacy. Lees meer
Katatonia – Dead End Kings
De Zweedse band Katatonia timmert al heel wat jaren aan de weg. In het begin vooral bekend bij de liefhebbers van de hardere muzieksoorten. Doom Rock en Death Metal zijn de etiketjes die ze opgeplakt krijgen. De afgelopen jaren is hun muziek meer ingetogen geworden, waardoor ze uiteindelijk ook bij een wat groter publiek de aansluiting vinden. Lees meer
Swans – The Seer
Soms is het lastig woorden te vinden om de grootsheid van een release te omschrijven. Dit is het geval voor The Seer van Swans. De opvolger van My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky, mijn eerste kennismaking met deze Amerikaanse band, voegt een nieuwe dimensie toe aan de Post-Rock en is van begin tot eind meeslepend. Lees meer
Dead Can Dance – Anastasis
In 1987 laat Within The Realm Of A Dying Sun van Dead Can Dance een verpletterende indruk achter op menig muziekliefhebber. Dankzij de mengeling van Gothic en Wereldmuziek. in de loop der jaren voegen ze daar nog wat middeleeuwse trekjes aan toe. Na de release van het qua verkopen ietwat teleurstellende Spiritchaser, besluiten Brendan Perry en Lisa Gerrard het voor gezien te houden. Lees meer
Purity Ring – Shrines
Als in april de single Obedear van Purity Ring uitkomt, doet dat uitkijken naar de release van het gehele album. Begin juli wordt Shrines uitgebracht bij het befaamde label 4AD. Nog geen maand later wordt de schijf gebombardeerd tot Plaat Van De Week op 3VOOR12. Terecht. Omdat het een enorm spannende plaat is geworden. Lees meer
Oscar & The Wolf – Summer Skin
Vorige maand is de EP Summer Skin van het Belgische Oscar & The Wolf gereleased. De opvolger van Imagine Mountains. Gitaar en zang claimen de hoofdrol. De toetspartijen en de elektronica zorgen voor subtiele ondersteuning. De nummers worden in vier weken tijd opgenomen in een verlaten kerk te Lommel. Robin Proper-Sheppard, bekend van The God Machine en Sophia, is verantwoordelijk voor de productie en weet een aangenaam stempel op het eindresultaat te drukken. Lees meer
Maxïmo Park – The National Health
Alhoewel ik tot nu toe blind al hun albums koop, weet ik diep van binnen dat het nooit meer zo mooi zal worden als het indrukwekkende debuut A Certain Trigger. Een topper gedurende het hoogtepunt van de revival van de Post-Punk en de New Wave, waarmee de band uit Newcastle zich meteen op de kaart zet. Lees meer