Er zijn een aantal gitaristen die steevast de polls beheersen als het gaat om de beste virtuoos op de vierkante millimeter of de mooiste riff allertijden. Anderen tonen hun expertise liever op een iets subtielere manier. Dit geldt bijvoorbeeld voor Brian Setzer. In eerste instantie maakt hij furore met The Stray Cats. Later weet hij een groot publiek te bereiken met zijn Orchestra. Lees meer
Fleet Foxes – Helpnessness Blues
In 2008 weet Fleet Foxes me aangenaam te verrassen met muziek die het mooie van bands als Crosby, Stills, Nash and Young en The Beach Boys combineert met een vleugje Folk. Normaal gesproken ben ik geen groot fan van de eerder genoemde bands, maar in het geval van Fleet Foxes leidt het tot een verfrissend resultaat. Lees meer
Sleepingdog – With Our Heads In The Clouds
Soms hoor je muziek waar je zo van onder de indruk bent, dat je er stil van wordt. Liedjes waarvan je meteen weet dat je die op elk moment kunt beluisteren. Als je wat somberder gestemd bent. Op de momenten dat de zonneschijn je tegemoet komt. Als je behoefte hebt om van wonderschone muziek te genieten. Lees meer
Dark Dark Dark – Wild Go
Het blijft verbazingwekkend hoeveel nieuwe muziek ik al via Twitter heb ontdekt. Dit keer tipt een van mijn volgers de Amerikaanse band Dark Dark Dark. Als ik naar zijn site Apply Some Pressure ga, lees ik dat deze band uit Minneapolis vorig jaar al eens in een bijna lege zaal heeft opgetreden in Paradiso. Lees meer
Low – C’mon
Eindelijk. Low is weer terug op het juiste muzikale pad door die klanken te creëren waar ze het beste in zijn. Trage voortslepende muziek, soms aanzwellend tot bombastische gitaarmuren, maar altijd opgevrolijkt met de wonderschone samenzang tussen Alan Sparhawk en Mimi Parker. Op hun laatste album experimenteerden ze met Elektro en waren er zelfs invloeden uit de Rock en de Reggae te ontwaren, maar met C’mon leveren ze de enige echte opvolger van The Great Destroyer op. Lees meer
Amplifier – The Octopus
In een tijd waarin de populariteit binnen de popmuziek snel en vluchtig is en het vooral draait om het commercieel zo snel mogelijk cashen, gaat Amplifier haar eigen gang. Geen platenmaatschappij en gewoon in eigen beheer drie jaar lang werken aan het derde album, zodat ze precies kunnen doen waar ze zelf zin in hebben. Lees meer
Padded Cell – Night Must Fall
Via Twitter word ik gewezen op een Dark Elektro Mixtape van John Foxx en Benge. Aftrappend met Japan weet deze mix meteen mijn aandacht te pakken. Bekende nummers van Ladytron en Cabaret Voltaire worden afgewisseld met bands waar ik nog nooit van heb gehoord. Een daarvan is Padded Cell. Met Word Of Mouth zijn ze een van de opvallende artiesten in het geheel. Lees meer
Within Temptation – The Unforgiving
Al vanaf het debuut Enter groeit de populariteit van Within Temptation gestaag. Gefaseerd zie je de band muzikaal volwassen worden. Als eerste verdwijnen de grunts uit hun muziek en vervolgens worden de eerste aanvallen op de hitlijsten gedaan. In de basis blijven alle ingrediënten, die al vanaf het begin hun muziek typeren, steeds aanwezig. Lees meer
Kate Bush – Hounds Of Love
Een aantal jaar geleden staat Running Up That Hill ineens weer in de Top 40 in Nederland. Niet het origineel van Kate Bush, maar de door Within Temptation gekopieerde versie. Zoals zo vaak met covers, zorgt het er bij mij voor dat ik weer naar de oorspronkelijke versie ga luisteren. Die bevindt zich op het in 1985 uitgebrachte album Hounds Of Love. Lees meer
Skull Defekts – Peer Amid
Een bericht op Twitter van Tom Wolf zet me op het spoor van The Skull Defekts. Na het beluisteren van een tweetal nummers ben ik zo enthousiast dat het album van deze Zweedse band snel besteld is. The Skull Defekts zijn te omschrijven als het antwoord op The Ex en Sonic Youth. Het titelnummer zet meteen de toon en combineert daarnaast de intensiteit van Lyenn met de rauwe energie van Joy Division’s Atrocity Exhibition. Lees meer