Waar Marillion geniale albums afwisselt met gigantische zeperds, blijft IQ al jarenlang gewoon kwaliteit afleveren. Geef de mensen wat ze willen te vreten, zeggen ze wel eens. Deze band weet precies wat de fans willen, en dus krijgen ze dat. IQ blijft wat mij betreft de onbetwiste vaandeldrager van de soms zo verguisde Progressive Rock.
Lees meer
I.M. Pierre Beek
Vanmorgen lees ik op Teletekst het bericht dat Pierre Beek na een kortstondig ziekbed is overleden aan de gevolgen van kanker. Die naam zal velen niet zo heel veel zeggen. Pierre was de zanger van Hank The Knife And The Jets, een band die een aantal jaren later wordt omgedoopt tot Hank The Knife And The Crazy Cats.
Lees meer
Requiem For A Tape
Beteuterd kijk ik naar het cassettebandje. Kapot. Het was al niet veel meer, maar deze breuk betekent dan toch echt het einde. De tape met daarop het integrale concert van de Simple Minds op Rock Werchter in 1984, is niet meer. Repareren is een optie, maar dat blijf je altijd horen. En dat terwijl ik zo zuinig ben op mijn tapes.
Lees meer
Bat For Lashes – Two Suns
Tijdens de eerste luisterbeurt van een nieuwe plaat gaan velen er vaak zappend doorheen. Als Natasha Khan op Two Suns het nummer Glass inzet, zal echter bij menigeen de doorspoelknop onberoerd blijven. Je wordt namelijk meteen gevangen door haar vocalen en door de spanning die in de compositie zit. Two Suns is Khan’s tweede album en de opvolger van Fur And Gold uit 2006.
Lees meer
Soap And Skin – Lovetune For Vacuum
Neem de strot van Sinéad O’Connor. Voeg daar een Björkiaans accent aan toe en plaats het in een spannend arrangement zoals Patrick Wolf die op zijn tweede plaat wist neer te zetten. Vermeng dit hier en daar met een vleugje bombastiek van This Mortal Coil en vraag vervolgens aan Michael Nyman om de muziek te voorzien van een fundament.
Lees meer
En Toen Was Het Stil
Het is bijna nooit stil. Overal is geluid. Zelfs als je denkt in een stiltegebied te zitten, hoor je in de verte het ruisen van de snelweg of het geluid van een vliegtuig hoog boven je. Kunnen we nog wel tegen stilte, vraag ik me af. Overal waar je komt, staat muziek aan. Als achtergrondbehang.
Lees meer
The Call – Into The Woods
Ken jij The Call niet? Terugkomend van het optreden van Sivert Høyem, wordt het bijna gezegd alsof er water in brand staat. En dat allemaal omdat ik vraag naar de herkomst van datgene wat er op dat moment uit de speakers komt. Nee. Ik ken The Call niet. Nooit van gehoord. Daarom is het zo leuk om muzikale ervaringen uit te wisselen.
Lees meer
Tangerine Dream – Encore
Het is windstil. In de verte hoor ik het gezoem van de snelweg. Het geluid doet me denken aan het album Encore van Tangerine Dream. Het intro van Cherokee Lane. Deze Duitse band valt me als tiener op, vanwege de combinatie van synthesizers, gitaren, sequencers en mellotron. Dat laatste instrument is een keyboard, waarbij de klanken geproduceerd worden door middel van op magneetbanden opgenomen geluidsfragmenten.
Lees meer
Sophia – There Are No Goodbyes
In 2004 is het optreden van Sophia voor mij het hoogtepunt van Rock Werchter. Drie jaar later komt de band naar De Effenaar in Eindhoven, ter promotie van het album Technology Won’t Save Us. Het wordt een deceptie van ongekende omvang. Tijdens de toegift stapt Robin Proper-Sheppard kwaad en nukkig van het podium. Te veel geroezemoes op de achtergrond.
Lees meer
The Analog Kid
Hij stapt uit de trein en zoekt op zijn iPod naar muziek die bij zijn stemming past. Hij is niet al te vrolijk. De hele dag heeft hij weer tegen windmolens gevochten. Juist dan heeft hij geen behoefte aan deuntjes die hem op zouden kunnen vrolijken. Ook het gelijknamige nummer van Golden Earring wordt niet geschikt bevonden voor dit moment.
Lees meer
