Jeff Beck is een van de weinige gitaristen ter wereld die een unieke stijl van gitaarspelen heeft ontwikkeld, met als resultaat een zeer herkenbaar geluid. Op Performing This Week, een registratie van het optreden dat hij vorig jaar geeft in Ronnie Scott’s Jazz Club te London, bewijst hij dat nog maar eens. Waar de ene gitarist al pielend op de vierkante millimeter een brei van gitaarnoten produceert, weet Jeff in één simpele aanslag zijn hele ziel en zaligheid te leggen. Lees meer
Roger Dean – Views
En zo was bijna een van de mooiste illustraties ten behoeve van een release van Yes mislukt. Als ik tenminste het verhaal van Roger Dean in zijn boek Views mag geloven. Terwijl het doek op de grond ligt te drogen, vindt zijn kat het nodig om er een keer overheen te lopen. Uren is hij bezig geweest om de pootafdrukken weg te werken. Lees meer
Fever Ray – Fever Ray
In eerste instantie gaat er bij mij geen belletje rinkelen als ik op de lijst van nieuwe releases Fever Ray zie staan. Het blijkt een solo-album van Karin Dreijer Andersson te zijn. De zangeres van The Knife. Aangezien deze Zweedse band in 2006 op de tweede plaats van mijn Top 10 belandt met het album Silent Shout, besluit ik de plaat zonder te beluisteren mee te nemen. Lees meer
Michael Nyman – 20090320
Cross Linx heeft dit jaar de film(ische) muziek als thema, met als headliner de Britse pianist Michael Nyman. Het festival vind dit jaar voor de negende keer plaats. Er zijn allerlei muziekstijlen terug te vinden om niet alleen een brug te slaan tussen Klassiek en Pop, maar ook tussen grote namen en relatief onbekende pioniers. Lees meer
U2 – No Line On The Horizon
In het verleden is U2 baanbrekend en vernieuwend. Zo vindt de band zichzelf opnieuw uit in 1984 met behulp van Brian Eno en Daniel Lanois met de release van The Unforgettable Fire. Dit kunstje doen ze in 1991 nog eens dunnetjes over met Achtung Baby. Hetzelfde wordt nu opnieuw verwacht met het uitbrengen van No Line On The Horizon. Lees meer
White Lies – To Lose My Life
Bij binnenkomst valt me meteen de muziek op. Klinkt goed. Duidelijk hoorbaar zijn de invloeden uit de jaren tachtig. Het lijkt wel alsof Editors samen met The Killers een bezoekje brengen aan Echo And The Bunnymen. To Lose My Life Or To Lose My Love, vraagt de zanger zich af. Met Let’s Grow Old Together And Die At The Same Time, weet hij de keuze te vermijden. Lees meer
In Tranen
Het huilen staat haar nader dan het lachen. Langzaam wellen de tranen in haar ogen. Ze verlaat de wedstrijdvloer waar ze zojuist haar vrije oefening heeft gedaan. Als ze aan wil vangen, merkt ze al op dat het niet de juiste muziek is. De wedstrijdleiding zet het fragment af en onderneemt een poging om de correcte klanken op te zetten. Lees meer
Miles Davis – Kind Of Blue
Met Jazz heeft hij niks. Jazz-Funk en Jazz-Rock zijn veel interessanter dan al dat gefreak op de vierkante millimeter met vaak ellenlange solo’s. Tot aan dat moment zijn definitie van Jazz. Miles Davis kent hij van Doo-Bop. Aangezien dit album niet echt indruk maakt, is dat voor hem geen trigger om zich verder te verdiepen in de muziek van de trompettist. Lees meer
Brian Eno & David Byrne – Regiment
Zonder dat ze het zelf wellicht in de gaten heeft, weet ze zijn aandacht te trekken als ze het perron op komt lopen. Hij is niet de enige die kijkt. Meerdere ogen volgen haar sierlijke bewegingen. Ze is van allochtone afkomst, maar is westers gekleed. Hoge hakken, zwarte panty’s en een net niet te strakke paarse rok. Lees meer
Steven Wilson – Insurgentes
Steven Wilson heeft zijn eerste soloplaat uitgebracht. Het lijkt wel alsof hij hiermee teruggaat naar de beginperiode van Porcupine Tree. In die tijd werkt hij ook altijd alleen en maakt hij, net als op Insurgentes, gebruik van studio-muzikanten. In de loop der jaren, mede ook doordat hij frequenter gaat touren, verzamelt hij echter een vaste band om zich heen. Lees meer