Ryuichi Sakamoto. Playing the piano. We zien hem op zijn rug, terwijl hij sierlijk meebeweegt op de klanken van Lack of Love. Langzaam maar zeker zoomt de camera in. Kijken we mee over zijn schouders. Zijn vingers reflecteren in de zwarte lak van de piano. De laatste jaren van zijn leven trad Sakamoto niet meer op. Ondanks zijn ziekte maakte hij nog wel muziek. Toch besluit hij een paar maanden voor zijn dood nog een laatste optreden te geven. Zonder publiek. Alleen Ryuichi Sakamoto, die zijn favoriete composities speelt op piano. Herinneringen oproepend aan Playing The Piano uit 2009. Op Opus heeft hij een mooie soundtrack van zijn muzikale leven samengesteld. Met twintig composities neemt hij ons mee op een reis door vijf decennia. Zelfs de periode van Yellow Magic Orchestra komt aan bod. Uiteraard ook aandacht voor de soundtracks die hij maakte; The Last Emperor, The Sheltering Sky en Merry Christmas Mr. Lawrence. Verrassend is de keuze voor Wuthering Hights. De nummers die hij speelt, zijn door hemzelf gekozen. Ook de volgorde is door Sakamoto bepaald. Gedurende anderhalf uur zien we hoe hij opgaat in de muziek. Kenmerkend is zijn rechterhand die hem soms lijkt te dirigeren. Een van de hoogtepunten op deze registratie is Andata. Afkomstig van Async. Oorspronkelijk inclusief bijdrage van Christian Fennesz. Daarna opnieuw geïnterpreteerd op Remodels door Electric Youth. Op Opus legt Ryuichi zelf de mooiste versie vast. Elke noot is raak in deze vertraagde en verstilde interpretatie. Inclusief drie momenten van bewuste en abrupt beklemmende stilte. Slechts een seconde. Tussen de toetsaanslagen in. Opus is het ultieme In Memoriam. Door hemzelf gespeeld. Subtiel vastgelegd door Neo Sora. In stemmig zwart-wit. Alsof je er zelf bij bent. Soms van een afstand. Vaak heel dichtbij. Als de camera inzoomt op zijn gezicht. Of op zijn handen. One man. One piano. Aan het eind zien we alleen nog een zelfspelende piano. Zonder Sakamoto.
