Ólafur Arnalds – For Now I Am Winter


Ambient. Piano. Elektro. Klassiek. Allemaal etiketjes die je op de muziek van Ólafur Arnalds zou kunnen plakken. Het mooie is dat geen van die benamingen deze IJslandse multi-instrumentalist daadwerkelijk typeren. Arnalds is wars van hokjes en bewijst dat continu door speels allerlei elementen uit de genoemde genres aan elkaar te knopen. Bovendien komt hij bij iedere release verrassend uit de hoek. Lees meer

Lindi Ortega – Cigarettes And Truckstops


Country & Western is niet aan mij besteed. Toch zijn er wel wat platen uit deze muziekstijl in mijn collectie terug te vinden. Johnny Cash uiteraard, maar ook modernere varianten als Deep Dark Woods en First Aid Kit. Vaak heet het dan Americana. Lindi Ortega neigt meer naar de traditionele variant. Toch weet zij er een scherp randje aan toe te voegen. Lees meer

Steven Wilson – The Raven That Refused To Sing


Steven Wilson is een druk baasje. De afgelopen jaren is hij actief binnen bands als Bass Communion, Blackfield, Porcupine Tree en No-Man. Daarnaast is hij als producer en mixer betrokken bij nieuwe albums van Opeth en Anathema en re-issues van Marillion, King Crimson, Yes en nog vele andere bands. The Steven Wilson Discography beslaat ondertussen al 500 pagina’s. Lees meer

Kendrick Lamar – Swimming Pools


Bij De Wereld Draait Door mag iedere avond een band een minuut lang optreden. De laatste tijd valt op dat het programma vooral inspeelt op hypes. Echt verrassend is het allemaal niet. Is er een keer een leuke band, komt een ander structureel euvel naar voren. Het geluid. Zo slecht, dat je tenenkrommend zit te luisteren. Lees meer

Philip Glass – Koyaanisqatsi


Philip Glass is dertig jaar geleden al aardig bekend als vertolker van moderne klassieke muziek dankzij releases als Einstein On The Beach, Music In Twelve Parts en Glassworks. In 1983 wordt hij definitief wereldberoemd dankzij zijn samenwerking met Godfrey Reggio voor de film Koyaanisqatsi. Hopi voor A World Out Of Balance. Omdat er geen woord wordt gesproken in de film, heeft de regisseur steevast aangegeven dat Koyaanisqatsi staat voor wat de kijker er zelf van maakt. Lees meer

Duran Duran – Rio


Met Girls On Film schudt Duran Duran begin jaren tachtig de popwereld wakker. De clip zorgt voor flink wat discussie, maar Engeland is meteen om. De band wordt geplaatst in de stroming van New Romantic. Een reactie op de Punk en een moderne versie van de Glam Rock, aangevuld met populair verpakte invloeden uit de New Wave. Lees meer

Twice a Man – The Sound Of A Goat In A Room


In de tijd dat internet nog niet bestaat, ben ik voor mijn muziekvernieuwing afhankelijk van tijdschriften en tips van vrienden. Om mijn horizon te verbreden, luister ik daarnaast vaak naar optredens op de radio. Die avond wordt er een concert van het Zweedse Twice a Man uitgezonden. Het wordt een kennismaking die me tot nu toe nog steeds met de band verbindt. Lees meer

Max Richter – Infra


Dankzij Sänger Und Sünder van Sankt Otten’s word ik op het spoor gezet van Max Richter. Een nog ontbrekende naam in mijn muziekverzameling. Als je de film Haar Naam Was Sarah hebt gezien, kan er wellicht een belletje gaan rinkelen. Richter is namelijk verantwoordelijk voor de soundtrack bij deze film van Gilles Paquet-Brenner. Max Richter is een Engelse componist. Lees meer

David Sylvian & Stephan Mathieu – Wandermüde


Fans van David Sylvian zitten al een tijd te wachten op een album waarop hij zich weer eens toelegt op het maken van echte liedjes. Voorlopig moeten we het doen met Dead Bees On A Cake uit 1999 en de sporadische samenwerkingsverbanden die worden vastgelegd op verzamelaars. Onder zijn eigen naam blijft hij zich hoofdzakelijk profileren als avantgardistische geluidskunstenaar. Lees meer