Op een blogsite kom ik een video tegen van Mew. Een band uit Denemarken die mijn hart verovert als ze tien jaar geleden Frengers uitbrengen. Sindsdien worden al hun platen gekocht en zie ik ze twee keer live in De Melkweg te Amsterdam. Het artikel herinnert me er weer eens aan om hun website te bezoeken, aangezien het sinds de release van No More Stories vier jaar geleden relatief stil is rondom deze band. Lees meer
TOEAC – 20090320
Tijdens Cross Linx in 2009 staat aan het eind van de avond nog iets speciaals te gebeuren. Rob van Rijswijk en Jeroen Strijbos brengen in samenwerking met het accordeonduo TOEAC het stuk Air Sensible. Op de site wordt uitgelegd dat Air Sensible is geïnspireerd door de akoestische warmte van de accordeon en de digitale precisie van elektronika. Lees meer
Wixel – 20090320
Dit weekend staat in het teken van het Cross Linx Festival. Dit jaar ben ik er helaas niet bij. Mijn gedachten gaan terug naar de laatste editie die ik bezoek. Vier jaar geleden. Het thema is de filmische muziek. Met Michael Nyman als hoofdact. Ook dan staat het Music Mining op het programma. Een perfecte methode om kennis te maken met relatief onbekende artiesten. Lees meer
Ólafur Arnalds – For Now I Am Winter
Ambient. Piano. Elektro. Klassiek. Allemaal etiketjes die je op de muziek van Ólafur Arnalds zou kunnen plakken. Het mooie is dat geen van die benamingen deze IJslandse multi-instrumentalist daadwerkelijk typeren. Arnalds is wars van hokjes en bewijst dat continu door speels allerlei elementen uit de genoemde genres aan elkaar te knopen. Bovendien komt hij bij iedere release verrassend uit de hoek. Lees meer
Lindi Ortega – Cigarettes And Truckstops
Country & Western is niet aan mij besteed. Toch zijn er wel wat platen uit deze muziekstijl in mijn collectie terug te vinden. Johnny Cash uiteraard, maar ook modernere varianten als Deep Dark Woods en First Aid Kit. Vaak heet het dan Americana. Lindi Ortega neigt meer naar de traditionele variant. Toch weet zij er een scherp randje aan toe te voegen. Lees meer
Steven Wilson – The Raven That Refused To Sing
Steven Wilson is een druk baasje. De afgelopen jaren is hij actief binnen bands als Bass Communion, Blackfield, Porcupine Tree en No-Man. Daarnaast is hij als producer en mixer betrokken bij nieuwe albums van Opeth en Anathema en re-issues van Marillion, King Crimson, Yes en nog vele andere bands. The Steven Wilson Discography beslaat ondertussen al 500 pagina’s. Lees meer
Kendrick Lamar – Swimming Pools
Bij De Wereld Draait Door mag iedere avond een band een minuut lang optreden. De laatste tijd valt op dat het programma vooral inspeelt op hypes. Echt verrassend is het allemaal niet. Is er een keer een leuke band, komt een ander structureel euvel naar voren. Het geluid. Zo slecht, dat je tenenkrommend zit te luisteren. Lees meer
Philip Glass – Koyaanisqatsi
Philip Glass is dertig jaar geleden al aardig bekend als vertolker van moderne klassieke muziek dankzij releases als Einstein On The Beach, Music In Twelve Parts en Glassworks. In 1983 wordt hij definitief wereldberoemd dankzij zijn samenwerking met Godfrey Reggio voor de film Koyaanisqatsi. Hopi voor A World Out Of Balance. Omdat er geen woord wordt gesproken in de film, heeft de regisseur steevast aangegeven dat Koyaanisqatsi staat voor wat de kijker er zelf van maakt. Lees meer
Duran Duran – Rio
Met Girls On Film schudt Duran Duran begin jaren tachtig de popwereld wakker. De clip zorgt voor flink wat discussie, maar Engeland is meteen om. De band wordt geplaatst in de stroming van New Romantic. Een reactie op de Punk en een moderne versie van de Glam Rock, aangevuld met populair verpakte invloeden uit de New Wave. Lees meer
Ulrich Schnauss – A Long Way To Fall
Ulrich Schnauss leer ik kennen dankzij de release Reykjavik van Nick Warren. Een Engelse D.J. die op het beruchte label Global Underground regelmatig zijn gedraaide sets uitbrengt. Ook maakt hij deel uit van de band Way Out West. In zijn set op Reykjavik is Nobody’s Home verwerkt. Afkomstig van het eerste album van Ulrich Schnauss. Lees meer