Ik heb een haat-liefdeverhouding met Madonna. Het begin van haar carrière vind ik weinig indrukwekkend. Open Your Heart is nog wel een aardig nummer, maar op dat moment zie ik haar vooral als een tieneridool. Voer voor de hitlijsten. Naarmate de jaren vorderen, en ook Madonna ouder wordt, lijkt er enige volwassenheid in haar repertoire te ontstaan. Lees meer
Hogarth & Barbieri – Not The Weapon But The Hand
In 1997 brengt Steve Hogarth Ice Scream Genius uit. Zijn eerste uitstapje sinds hij zanger van Marillion is. Op die plaat werkt hij samen met Steve Jansen, Dave Gregory en Richard Barbieri. Barbieri’s ondersteunende rol levert prachtige klanktapijten op. De euforie van de aankondiging van de hernieuwde samenwerking tussen de heren is na de eerste beluistering enigszins getemperd. Lees meer
Nirvana – Nevermind
Ik kan me nog precies herinneren wat ik aan het doen was, toen ik voor het eerst Smells Like Teen Spirit op de radio hoorde. Terwijl ik op de bank de recensies in de nieuwe OOR zit door te nemen, kondigen Daan en Willem Ekkel met veel poeha een band uit Seattle aan. Nirvana. Lees meer
Yes – Fly From Here
Sinds een tijdje is de bezetting van Yes weer op orde, waardoor de heren zich na tien jaar opnieuw naar de studio hebben begeven om een nieuwe plaat op te nemen. Zonder Jon Anderson. Hij is vervangen door Benoit David. Geoff Downes neemt de toetsen voor zijn rekening en doordat de productie in handen is van Trevor Horn zijn er analogieën met de periode waarin Drama werd uitgebracht. Lees meer
Every Teardrop Is A Waterfall
Coldplay debuteert met het prachtige Parachutes. Al snel wordt de band omarmd door een groot publiek. De grote doorbraak volgt met het tweede album A Rush Of Blood To The Head, met de inmiddels tot klassieker uitgegroeide Clocks. Vanaf het begin is duidelijk dat Coldplay de lat hoog legt. Ze willen net zo groot worden als U2. Lees meer
IQ – The Wake
IQ blijft voor mij een van de vaandeldragers van de Progressive Rock. Behoudens de periode dat Peter Nicholls geen deel uitmaakt van de band, zijn eigenlijk alle albums kleine meesterwerkjes. Met The Wake uit 1985 heb ik echter nooit iets gehad. Toch het album dat door vele fans van IQ hoog staat aangeschreven. Alhoewel ik jaren terug de plaat blind koop, heb ik de digitale versie ervan nog steeds niet in bezit. Lees meer
David Sylvian – Manafon
Zijn vorige plaat Blemish wordt door sommige recensisten omschreven als instrumentale dorheid, met een hoofdrol voor de vocalen. Het is inderdaad geen gemakkelijk album. Maar er staan genoeg juweeltjes op, die in sommige gevallen hun geheim pas echt prijsgeven op The Blemish Remixes. Je moet er alleen wat extra moeite voor doen om ze te ontdekken. Lees meer
The Beatles – Remastered & Rediscovered
Wat een ophef in de media over die geremasterde albums van The Beatles. Er is volgens de dagbladen zelfs sprake van een heuse Beatlemania. En dat allemaal omdat je aan het eind van A Day In The Life het krukje van Ringo Starr kunt horen piepen. Ik zou dat eruit gelaten hebben. Of willen we straks op de remasters van de Sex Pistols horen hoe Johnny Rotten over zijn nek gaat tijdens het intro van Pretty Vacant? Lees meer
U2 – No Line On The Horizon
In het verleden is U2 baanbrekend en vernieuwend. Zo vindt de band zichzelf opnieuw uit in 1984 met behulp van Brian Eno en Daniel Lanois met de release van The Unforgettable Fire. Dit kunstje doen ze in 1991 nog eens dunnetjes over met Achtung Baby. Hetzelfde wordt nu opnieuw verwacht met het uitbrengen van No Line On The Horizon. Lees meer