Ook al zie ik het Noorse Gazpacho tot drie keer toe optreden in het voorprogramma van Marillion, het leidt nooit tot de aanschaf van een van hun platen. Om een of andere reden beklijft hun muziek niet. Hun nieuwste album Missa Atropos is de eerste release bij Kscope, het label waar ook Porcupine Tree, Pineapple Thief en Anathema gehuisvest zijn. Lees meer
Lunatic Soul – II
Lunatic Soul, oftewel Mariusz Duda van het Poolse Riverside, heeft vorig jaar zijn tweede solo-CD uitgebracht. Waar Riverside Symfonische Rock van een stevige randje voorziet, doet Mariusz het op zijn eigen platen heel wat rustiger aan. De vocalen staan wat meer vooraan in de mix, waardoor de teksten centraler komen te staan. Mariusz behandelt de diverse aspecten en stadia van het leven na de dood. Lees meer
White Lies – Ritual
Vanaf het begin heeft White Lies met vreemde kritieken te maken gehad. In de berichtgeving en de recensies gaat het na het uitkomen van To Lose My Life vooral over het kunstmatig gecreëerde imago van de bandleden, de clichématige teksten, het feit dat het allemaal doelbewust gehyped is en dat het voortborduurt op die maar voortdurende revival van de Post-Punk. Lees meer
Swans – My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky
Je hebt van die bands die je steeds weer op je lijstje zet om nog eens te beluisteren. Dat geldt ook voor Swans. Deze band uit New York brengt in de loop der jaren een enorme hoeveelheid aan materiaal uit, om er vervolgens in 1997 mee te stoppen. In 2010 zijn ze weer terug met het album My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky. Lees meer
Blackest Ever Black – The Scold’s Bridle
Via Soundcloud kom ik uit bij een mixtape van Blackest Ever Black. De naam doet al het een en ander vermoeden en dus besluit ik om maar eens te gaan luisteren. Blackest Ever Black is een label uit London dat de mix The Scold’s Bridle heeft samengesteld. Deze is het beste samen te vatten als een collage van obscuur en donker materiaal. Lees meer
Rain Tree Crow
Opvallend genoeg betrap ik mezelf erop, dat ik door het overlijden van Mick Karn vooral naar Japan luister. Waarschijnlijk omdat de diverse talenten van David Sylvian, Mick Karn, Steve Jansen en Richard Barbieri het beste uit de verf komen als ze met elkaar samenwerken. Na het uiteenvallen van Japan komen de heren in 1991 weer bij elkaar als Rain Tree Crow.
Anna Rose Carter – Silver Lines
Via links op Twitter en Facebook ontdek ik de web site van Fluid Radio. Een zender die zich richt op de wat experimentelere muziek, waarbij vooral het genre van de Ambient regelmatig voorbijkomt. Door samen te werken met artiesten, producers en promotors, is er de mogelijkheid gecreëerd om allerlei soorten muziek te beluisteren. Er is zelfs een App ontwikkeld om op ieder moment, waar je ook bent, van de uitzendingen te genieten. Lees meer
Agnes Obel – Philharmonics
Tijdens een van mijn zoektochten naar nieuwe muziek, kom ik uit bij Agnes Obel. Een link brengt me bij de prachtige videoclip van Riverside, afkomstig van de gelijknamige EP. De ogenschijnlijk vrolijk klinkende riedeltjes op de piano trekken me meteen de wonderlijke, soms melancholische wereld van deze Deense dame binnen. In oktober 2010 ziet haar eerste volwaardige album Philharmonics het levenslicht. Lees meer
Klaus Schulze – Big In Japan
Al jaren volg ik de verrichtingen van Klaus Schulze met meer dan gemiddelde interesse. Na begonnen te zijn als drummer bij Tangerine Dream en Ash Ra Tempel, gaat hij in 1971 zijn eigen weg. Schulze ontpopt zich als een fenomeen als het gaat om het opleveren van lange composities in combinatie met het optimaal gebruik van de technische mogelijkheden van dat moment. Lees meer
The Unwinding Hours
Na acht jaar ploeteren besluit de Schotse band Aereogramme er in 2007 mee op te houden. Ze laten vier mooie albums na. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en dus starten Craig B. en Iain Cook een nieuw project op. The Unwinding Hours. Twee jaar lang werken ze in alle rust aan hun debuut. Lees meer