Greg Haines – Where We Were


Via een sampler van Denovali Records maak ik een tijd terug kennis met de muziek van Greg Haines. Gisteren geeft hij een indrukwekkend optreden in het voorprogramma van Ólafur Arnalds, waarna zijn nieuwste release Where We Were al snel gekocht is. Op eerdere platen concentreert hij zich vooral op een mix van piano en Ambient, maar op dit album verstopt hij zijn rustige klanktapijten soms ook in uptempo beats en meer elektronika dan we van hem gewend zijn. Lees meer

British Sea Power – Machineries Of Joy


British Sea Power krijgt voor het eerst voet aan de grond in Nederland door tien jaar geleden het voorprogramma van Interpol te verzorgen. Vlak na de release van het debuut The Decline Of British Sea Power. In oorsprong leveren ze vooral puntige Rock met de wortels stevig verankerd in de Post-Punk. In de loop der jaren komen daar ook wat meer ingetogen composities bij. Lees meer

The Knife – Shaking The Habitual


Zeven jaar geleden breekt The Knife definitief door met het album Silent Shout. Daarna volgt een lange stilte. Ze releasen nog wel de opera Tomorrow In A Year, maar een echte opvolger blijft uit. Zangeres Karin Dreijer Andersson concentreert zich vervolgens op haar eigen debuut als Fever Ray. Ineens is daar eind vorig jaar de aankondiging van een nieuwe plaat. Lees meer

Keith Kenniff – Portraits


Keith Kenniff is het prototype van de muzikant die alles zelf regelt. Als Helios maakt hij muziek die wel wat weg heeft van The American Dollar. Uiteindelijk schurkt hij onder die noemer toch iets meer aan tegen de Ambient. Als Goldmund concentreert hij zich op de piano. Ook onder zijn eigen naam brengt hij regelmatig materiaal uit en is hij een bezig baasje. Lees meer

Daughter – If You Leave


Daughter baart in 2011 opzien met de release van The Wild Youth. Op dat moment alweer de derde EP die ze uitbrengen en een van de voorproefjes op hun uiteindelijke debuut If You Leave. Doordat hun nummers vervolgens worden gebruikt voor reclames en zelfs langskomen in bekende TV-series, groeit de aanhang langzaam maar zeker. Lees meer

Amplifier – Echo Street


Twee jaar geleden brengt Amplifier geheel in eigen beheer het alom geprezen The Octopus uit. Ondertussen heeft deze band uit Manchester een plek gevonden bij het befaamde Kscope. Het label waar ook Anathema, Porcupine Tree en Pineapple Thief resideren. Oorspronkelijk zou de vorige plaat opgevolgd worden door Mystoria. De band heeft besloten om de opnames voor dat album verder te financieren door eerst Echo Street uit te brengen. Lees meer

Kashmir – E.A.R.


Opener Blood Beech maakt het meteen duidelijk. Het nieuwe album E.A.R. van Kashmir is een beauty. Deze band uit Denemarken demonstreert al enkele jaren dat ze het in zich hebben om te blijven groeien. Iedere release wordt beter en consistenter, met als voorlopige hoogtepunt Trespassers uit 2010. Op E.A.R. leggen ze de lat opnieuw een stukje hoger. Lees meer

Depeche Mode – Delta Machine


Vanaf de eerste release ben ik liefhebber van Depeche Mode en groei ik mee met de stijlwisselingen die ze in de loop der jaren introduceren. Van pure Synth Pop naar Elektro om uiteindelijk, door de toevoeging van gitaren en drums, een mooie balans te vinden tussen analoge en digitale instrumenten. Hun vorige plaat Sounds Of The Universe is een twijfelgeval. Lees meer

Sigur Rós – Brennisteinn


Nog geen jaar na de release van Valtari komt Sigur Rós met een nieuwe EP. Brennisteinn. Als voorproefje op Kveiku dat op 17 juni zal verschijnen. Velen vinden hun vorige plaat dodelijk saai, omdat ze de kaders van de Post-Rock hebben ingewisseld voor structuren die regelrecht uit de Ambient lijken te komen. Door Sigur Rós in het hokje van de Post-Rock te positioneren, doe je de heren uit IJsland tekort. Lees meer

Low – The Invisible Way


Low bestaat twintig jaar en viert dat met de release van hun tiende schijf. Verwacht geen uitgelaten feestje van hen die eigenhandig de Slowcore hebben uitgevonden. Na twee albums geëxperimenteerd te hebben met elektronika en afwijkende ritmes, begeven ze zich sinds C’mon weer op het oorspronkelijke muzikale pad. The Invisible Way zet die lijn voort, maar is in zijn geheel meer ingetogen. Lees meer