Voor degenen die enorm genoten hebben van de albums Volatile Times en Kingdome Of Welcome Addiction, is er weinig aan de hand als het om de vijfde release van IAMX gaat. The Unified Field gaat verder waar de vorige platen zijn opgehouden. Vanaf het begin word je weer bij de lurven gevat door die heerlijke mix van Elektro en Pop. Lees meer
Vangelis – Rapsodies
O Gliki Mou Ear wordt in Griekenland gezongen op Witte Donderdag. Volgens de overlevering gaat het hier om de klaagzang van Maria op het moment dat ze voor het eerst de dode Jezus ziet. Op Rapsodies uit 1986 legt Vangelis zijn interpretatie van deze hymne vast. De muziek van Vangelis wordt nogal eens verafschuwd. Lees meer
Pien Feith – Tough Love
Het debuut Dance On Time van de Nederlandse zangeres Pien Feith wordt twee jaar geleden door de critici de hemel in geprezen. Terecht. Vanwege de unieke mix van Indie, Pop, Elektro en haar soulvolle stem. Op Tough Love wordt vooral de elektronische kant van haar muziek verder verkend en presenteert ze haar fijnzinnigheid op een iets toegankelijkere manier. Lees meer
Moddi – Set The House On Fire
Na het uitbrengen van Floriography en de uitgebreide tournee die volgt, vindt Pål Moddi Knutsen het eigenlijk wel welletjes geweest. Hij heeft met die release zijn statement gemaakt en twijfelt over een vervolg. Hij is leeg. Toe aan rust. Als hij zich terugtrekt in het desolate Noorse landschap, komen de liedjes ineens als vanzelf. Lees meer
Klone – The Dreamer’s Hideaway
Klone is een Franse band die eind vorige eeuw is opgericht. The Dreamer’s Hideaway is hun vierde album. Vorig jaar gereleased. Na eerste beluistering doet deze band je vooral aan Karnivool denken. Al gauw merk je dat de refreinen voornamelijk blijven hangen door het bombastische van 30 Seconds To Mars in hun sound te integreren. Lees meer
Girls Names – The New Life
The New Life is het tweede album van Girls Names uit Belfast. Het debuut Dead To Me mengt Garage Rock met elementen uit de Post-Punk en de Pop. Deze opvolger gaat veel meer richting Post-Punk, waarin bouwstenen uit de Gothic zijn geïntegreerd. Als je beide schijven met elkaar vergelijkt, lijkt het alsof ze zichzelf opnieuw uitgevonden hebben. Lees meer
Mew – Eggs Are Funny
Op een blogsite kom ik een video tegen van Mew. Een band uit Denemarken die mijn hart verovert als ze tien jaar geleden Frengers uitbrengen. Sindsdien worden al hun platen gekocht en zie ik ze twee keer live in De Melkweg te Amsterdam. Het artikel herinnert me er weer eens aan om hun website te bezoeken, aangezien het sinds de release van No More Stories vier jaar geleden relatief stil is rondom deze band. Lees meer
Ólafur Arnalds – For Now I Am Winter
Ambient. Piano. Elektro. Klassiek. Allemaal etiketjes die je op de muziek van Ólafur Arnalds zou kunnen plakken. Het mooie is dat geen van die benamingen deze IJslandse multi-instrumentalist daadwerkelijk typeren. Arnalds is wars van hokjes en bewijst dat continu door speels allerlei elementen uit de genoemde genres aan elkaar te knopen. Bovendien komt hij bij iedere release verrassend uit de hoek. Lees meer
Lindi Ortega – Cigarettes And Truckstops
Country & Western is niet aan mij besteed. Toch zijn er wel wat platen uit deze muziekstijl in mijn collectie terug te vinden. Johnny Cash uiteraard, maar ook modernere varianten als Deep Dark Woods en First Aid Kit. Vaak heet het dan Americana. Lindi Ortega neigt meer naar de traditionele variant. Toch weet zij er een scherp randje aan toe te voegen. Lees meer
Steven Wilson – The Raven That Refused To Sing
Steven Wilson is een druk baasje. De afgelopen jaren is hij actief binnen bands als Bass Communion, Blackfield, Porcupine Tree en No-Man. Daarnaast is hij als producer en mixer betrokken bij nieuwe albums van Opeth en Anathema en re-issues van Marillion, King Crimson, Yes en nog vele andere bands. The Steven Wilson Discography beslaat ondertussen al 500 pagina’s. Lees meer